شمارهٔ 4

از عهد مگو که او نه بر پای من است

چون زلف تو عهد من شکن در شکن است

خاک قدمت سعادت جان من است

خاک از قدمت همه گل و یاسمن است

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است

و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

در عهد من آن که لاف سنج سخن است

خونش هدر است، قاتلش نظم من است