رباعی شمارهٔ 293

در عهد من آن که لاف سنج سخن است

خونش هدر است، قاتلش نظم من است

وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن است

کز وصفِ تو هر چه گفته آمد، سَخُن است

از عهد مگو که او نه بر پای من است

چون زلف تو عهد من شکن در شکن است

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است

و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است