رباعی شمارهٔ 294

از بس که بیازرد دل دشمن و دوست

گویی به گناه مسخ کردندش پوست

ای در دل من رفته چو خون در رگ و پوست

هرچ آن به سر آیدم ز دست تو نکوست

چون حال بدم در نظر دوست نکوست

دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست

وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست

گر دل به کسی دهند باری به تو دوست

کت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست

گر زخم خورم ز دست چون مرهم دوست

یا مغز برآیدم چو بادام از پوست

گویند رها کنش که یاری بدخوست

خوبیش نیرزد به درشتی که دروست

گر خود ز عبادت استخوانی در پوست

زشتست اگر اعتقاد بندی که نکوست

خواهی که به طبعت همه کس دارد دوست

با هر که در اوفتی چنان باش که اوست

آنکس که به یاد او مرا کار نکوست

با دشمن من همی زید در یک پوست