غزل شمارهٔ 1053
شاعر: رومی
Toggle stanza 1نزدیک توام مرا مبین دور
11
نزدیک توام مرا مبین دور
پهلوی منی مباش مهجور
22
آن کس که بعید شد ز معمار
کی گردد کارهاش معمور
33
چشمی که ز چشم من طرب یافت
شد روشن و غیب بین و مخمور
44
هر دل که نسیم من بر او زد
شد گلشن و گلستان پرنور
55
بی من اگرت دهند شهدی
یک شهد بود هزار زنبور
66
بی من اگرت امیر سازند
باشی بتر از هزار مأمور
77
میهای جهان اگر بنوشی
بیمن نشود مزاج محرور
88
در برق چه نامه بر توان خواند
آخر چه سپاه آید از مور
99
خلقان برقند و یار خورشید
بیگفت تو ظاهرست و مشهور
1010
خلقان مورند و ما سلیمان
خاموش صبور باش و مستور
زمین