غزل شمارهٔ 1516

نمی داند مه نامهربانم

که دور از روی خوبش بر چه سانم؟

مرا تا نقره باشد می‌فشانم

تو را تا بوسه باشد می‌ستانم

ز تو گر یک نظر آید به جانم

نباید این جهان و آن جهانم

ازین دریا که غرق اوست جانم

برون جستم ولیکن در میانم

گهی شعر عراقی را بخوانم

گهی جامی زند آتش به جانم

به مرغان چمن همداستانم

زبان غنچه های بی زبانم

چه نزدیک است جان تو به جانم

که هر چیزی که اندیشی بدانم

من آن ماهم که اندر لامکانم

مجو بیرون مرا در عین جانم

بیا کامروز بیرون از جهانم

بیا کامروز من از خود نهانم