غزل شمارهٔ 561

نمی داند مه نامهربانم

که دور از روی خوبش بر چه سانم؟

چه نزدیک است جان تو به جانم

که هر چیزی که اندیشی بدانم

چه نزدیک است جان تو به جانم

که هر چیزی که اندیشی بدانم

من آن ماهم که اندر لامکانم

مجو بیرون مرا در عین جانم

بیا کامروز بیرون از جهانم

بیا کامروز من از خود نهانم

مرا تا نقره باشد می‌فشانم

تو را تا بوسه باشد می‌ستانم

گهی شعر عراقی را بخوانم

گهی جامی زند آتش به جانم

به مرغان چمن همداستانم

زبان غنچه های بی زبانم

ازین دریا که غرق اوست جانم

برون جستم ولیکن در میانم