رباعی شمارهٔ 570

نوروز که سیل در کمر می‌گردد

سنگ از سر کوهسار در می‌گردد

خورشید، که او زیر و زبر می‌گردد

از تو،‌ به امید یک نظر می‌گردد

اندر رمضان خاک تو زر می‌گردد

چون سنگ که سرمهٔ بصر می‌گردد

زان آب که چرخ از آن بسر می‌گردد

استارهٔ جانم چو قمر می‌گردد