رباعی شمارهٔ 722

نوروز که سیل در کمر می‌گردد

سنگ از سر کوهسار در می‌گردد

خورشید، که او زیر و زبر می‌گردد

از تو،‌ به امید یک نظر می‌گردد

اندر رمضان خاک تو زر می‌گردد

چون سنگ که سرمهٔ بصر می‌گردد

این مست به باده‌ای دگر می‌گردد

قرابه تهی گشت و بسر می‌گردد