غزل شمارهٔ 336
شاعر: رومی
Toggle stanza 1بده یک جام ای پیر خرابات
11
بده یک جام ای پیر خرابات
مگو فردا که فی التأخیر آفات
22
به جای باده درده خون فرعون
که آمد موسی جانم به میقات
33
شراب ما ز خون خصم باشد
که شیران را ز صیادیست لذات
44
چه پرخونست پوز و پنجه شیر
ز خون ما گرفتست این علامات
55
نگیرم گور و نی هم خون انگور
که من از نفی مستم نی ز اثبات
66
چو بازم گرد صید زنده گردم
نگردم همچو زاغان گرد اموات
77
بیا ای زاغ و بازی شو به همت
مصفا شو ز زاغی پیش مصفات
88
بیفشان وصفهای باز را هم
مجردتر شو اندر خویش چون ذات
99
نه خاکست این زمین طشتیست پرخون
ز خون عاشقان و زخم شهمات
1010
خروسا چند گویی صبح آمد
نماید صبح را خود نور مشکات
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
چه دارد این صفات حاجت آیات
به جز ورد دعای حضرت ذات
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 391
صلای باده زد پیر خرابات
بیا ساقی که فی التاخیر آفات
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 96
هر آن روزی که باشم در خرابات
همی نالم چو موسی در مناجات
سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 69
چه خواهی کرد قرایی و طامات
تماشا کرد خواهی در خرابات
سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 71
نخواهم من طریق و راه طامات
مرا مِی باید و مسکن، خرابات
سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 72
سحرگاهی شدم سوی خرابات
که رندان را کنم دعوت به طامات
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 15
ایا ساقی توی قاضی حاجات
شرابی ده که آرد در مراعات
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 360