غزل شمارهٔ 682

گهیت از آشنایان یاد ناید

چنین بیگانه بودن هم نشاید

چه سرو است آن که بالا می‌نماید

عنان از دست دل‌ها می‌رباید

نگفتم روزه بسیاری نپاید

ریاضت بگذرد سختی سر آید

نگارینی که با ما می‌نپاید

به ما دلخستگان کی رخ نماید؟

شنیدم مرگ با یزدان چنین گفت

چه بی نم چشم آن کز گل بزاید

دلم را ناله سرنای باید

که از سرنای بوی یار آید

ز خاک من اگر گندم برآید

از آن گر نان پزی مستی فزاید