رباعی شمارهٔ 44

چون نیست سری این غم بیپایان را

وقت است که فرش درنوردم جان را

چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را

دردِ تو بس است این دلِ بیدرمان را

این روزه چو غربا ل ببیزد جان را

پیدا آرد قراضهٔ پنهان را

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مر جان را