شمارهٔ 78

این روزه چو غربا ل ببیزد جان را

پیدا آرد قراضهٔ پنهان را

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را

بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مر جان را

در جای تو جا نیست به جز آن جان را

در کوه تو کانیست بجو آن کان را

چون نیست سری این غم بیپایان را

وقت است که فرش درنوردم جان را