غزل شمارهٔ 371

آنجاست دل من و هم آنجاست

کان کج کله بلند بالاست

بوی گل و بانگ مرغ برخاست

هنگام نشاط و روز صحرا‌ست

خوش می‌رود این پسر که برخاست

سرویست چنین که می‌رود راست

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

تا نافه زلف مجلس آراست

آهوی حواس، دشت پیماست

شوری ز شرابخانه برخاست

برخاست غریوی از چپ و راست

از میکده تا چه شور برخاست؟

کاندر همه شهر شور و غوغاست

تا نقش خیال دوست با ماست

ما را همه عمر خود تماشاست

می‌دان که زمانه نقش سوداست

بیرون ز زمانه صورت ماست

دود دل ما نشان سوداست

وان دود که از دلست پیداست