رباعی شمارهٔ 840

این عقل که در ره سعادت پوید

روزی صد بار خود تو را می‌گوید

در باغ دلم که روضه نعتش گوید

آب طلبت روی چمن می شوید

برخیز که ابر خاک را میشوید

تا سبزه ز خاک تو برون میروید