رباعی شمارهٔ 84

این عقل که در ره سعادت پوید

روزی صد بار خود تو را می‌گوید

هر چند دلم رضا او می‌جوید

او از سر شمشیر سخن می‌گوید

برخیز که ابر خاک را میشوید

تا سبزه ز خاک تو برون میروید