بخش 86

هر شب از سودای آن زلف سیاه

بگذرانم از فلک من دود آه

در شکنج عزتند ارباب جاه

آب‌گوهر بر نمی‌آید ز چاه

عالم و این تردماغیهای جاه

شبنمی پاشید بر مشتی گیاه

پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه

توبه کردن از گناه آمد گناه

اخترانند آسمانشان جایگاه

هفت تابنده دوان در دو و داه