بخش 87

هر شب از سودای آن زلف سیاه

بگذرانم از فلک من دود آه

در شکنج عزتند ارباب جاه

آب‌گوهر بر نمی‌آید ز چاه

عالم و این تردماغیهای جاه

شبنمی پاشید بر مشتی گیاه

پیش جوش عفو بی‌حد تو شاه

توبه کردن از گناه آمد گناه

روی هر یک چون دو هفته گرد ماه

جامه‌شان غفه، سموریشان کلاه