شمارهٔ 102

کردم ز دیده پای، سوی مشهد حسین

هست این سفر به مذهب عشاق فرضِ عین

خوانی کشیده عشق سزاوار آفرین

بسم الله ای حریف گدا خوی ده نشین

مستی و عاشقی و جوانی و جنس این

آمد بهار خرم و گشتند همنشین

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

با آنک نیست عاشق یک دم مشو قرین

هان ای نهاده تیر جفا در کمان حکم

اندیشه کن ز ناوک دلدوز در کمین