غزل شمارهٔ 296

جام گیر اختر افتاده بر افلاک انداز

روح شو عاریت خاک سوی خاک انداز

دعوی عقل جز از عشق مشخص نشود

بحث کج را به در داور بی باک انداز

با چنین دیده آلوده تو را نتوان دید

دیده از خود ده و بر خود نظر پاک انداز

نقش موهوم مرا از دل من پاک بروب

بر در از خلوت خود ریزه خاشاک انداز

همه جا دام ز گیسوی تو انداخته اند

تو درین دشت عنان سر ده و فتراک انداز

هرکه را بدرقه آن لشکر مژگان باشد

گو همه بار به وادی خطرناک انداز

دیده آن که نظر جز به جمال تو کند

ناوک انداز بر آن دیده و چالاک انداز

حسن شوخ از در و دیوار نماید ناچار

باغبان گو سر پر عربده تاک انداز

آن که در پیرهن پاره یوسف بیند

گو نگاهی به سوی این جگر چاک انداز

دوست گانی به حریفان سحر خیز دهند

چاره علت مخمور به تریاک انداز

همت از ساغر لبریز «نظیری » خیزد

می خور و نقب به گنجینه امساک انداز