غزل شمارهٔ 484

دلا رو زان خم ابرو بگردان

بدل کردیم قبله رو بگردان

رخ از هندوی خطش سومناتست

مسلمانی رخ از هندو بگردان

نبینم غره آن رو مبارک

عنان طره بر یک سو بگردان

بهار حسن عالم بی خزان نیست

رخ از اصلاح این جادو بگردان

به هر فصل این جهان طبعی پذیرد

تو را هم رفت فصلی خو بگردان

ز دست انداز زلف از کار رفتم

شکنجی بر خم بازو بگردان

به عشقت پارسایی پیشه کردم

به رسواییم در هر کو بگردان

زلالت تیره گشت از ناروایی

«نظیری » آب خود زین جو بگردان