غزل شمارهٔ 482

عمر اگر باقی‌ست رنجش‌ها کهن خواهد شدن

آن لبان تلخ گو شیرین‌سخن خواهد شدن

باز خواهد آمدن از نقش بازی ها خیال

این دو چشم بتگر من بت شکن خواهد شدن

پاسخ گفتار زشت ما هم استغفار ماست

کی صنم گویا به کفر برهمن خواهد شدن

باز عشق حیله گر شاهدفریبی می کند

یوسفی هر گوشه در چه بی رسن خواهد شدن

من که از گم کرده یار خود نمی یابم نشان

گر به بیت الله روم بیت الحزن خواهد شدن

من کجا و عیش و مستی، باده بر من زهر باد

بی تو گر شکر خورم تلخم دهن خواهد شدن

اسم اعظم ثبت لعل تست پاکش وارهان

این نگین روزی نصیب اهرمن خواهد شدن

جیب ماتم دیگدان چاکست تا دامان حشر

شاهد حال «نظیری » پیرهن خواهد شدن