غزل شمارهٔ 472

دلم شد زودرنج آزار او کن

تغافل گونه ای در کار او کن

به کوشش درنمی گیرد چراغم

شررواری حرارت یار او کن

گلابی پاش بر دلق وجودم

چو گل آغشته پود و تار او کن

سخن کز پختگی رنگی ندارد

اگر معجز بود انکار او کن

کسی کز روی آگاهی زند حرف

به جان دست ار دهد ایثار او کن

نگه سرهنگ کم آزار حسن است

غضب را شحنه بازار او کن

اساس حسن داری ساده از مهر

مثال نقش بر دیوار او کن

نفس کز تفتگی تابی ندارد

گر از عیسی بود زنار او کن

«نظیری » را مسوز از داغ حرمان

ترحم بر دل افگار او کن