غزل شمارهٔ 92

عشق است که علم دو جهان مختصر اوست

مجموعه احوال دو عالم خبر اوست

صد راهزنم در صف اندیشه نشسته

حرز دل آگاه نشین از نظر اوست

بیگانگیش بار دهد اشک ندامت

این تخم همانست که طوفان ثمر اوست

یادآوریش راه نماید به وصالش

این خانه همانست که امید در اوست

گر ناخوشت از جا ببرد جای نگهدار

کان دل که ز ناوک نهراسد سپر اوست

گر زمزمه ای ره زندت از پی آن رو

کان دل که ز جا رفت رهش بر گذر اوست

گریان ز گلستان جهان رفت «نظیری »

هر لاله که از خاک دمد چشم تر اوست