قصیدهٔ شمارهٔ 1

این طرفه آتشی که دمی برقرار نیست

گر نزد یار باشد وگر نزد یار نیست

آن روح را که عشق حقیقی شعار نیست

نابوده به که بودن او غیر عار نیست

ما را کنار گیر تو را خود کنار نیست

عاشق نواختن به خدا هیچ عار نیست

آن طبع را که علم و سخاوت شعار نیست

از عالمیش فخر و ز زفتیش عار نیست

ما را دماغ جنگ و سر کارزار نیست

ورنه دل دو نیم کم از ذوالفقار نیست

دلهای آرمیده به مطلب سوار نیست

رحم است بر کسی که دلش برقرار نیست

دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست

واثق مشو به او که به عهد استوار نیست

چابک تر از تو در همه عالم سوار نیست

زیباتر از تو در همه عالم نگار نیست

خوش خلعتی ست جسم، ولی استوار نیست

خوش حالتی ست عمر ولی پایدار نیست