رباعی 112

ای باد سحر خبر بده مر ما را

در ره دیدی آن دل آتش‌پا را

دیدم در خواب ساقیِ زیبا را

بر دست گرفته ساغرِ صهبا را

لعلت که خجل کرد گل رعنا را

از پسته نمود خالِ مشک آسا را

این سودایی که میدواند ما را

هرگز نتوان نشاند این سودا را

چون عهده نمیکند کسی فردا را

یک امشب خوش کن دلِ پر سودا را

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دلِ پر سودا را