شمارهٔ 44

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش کن تو این دلِ سودا را

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دلِ پر سودا را

ای باد سحر خبر بده مر ما را

در ره دیدی آن دل آتش‌پا را

دیدم در خواب ساقیِ زیبا را

بر دست گرفته ساغرِ صهبا را

لعلت که خجل کرد گل رعنا را

از پسته نمود خالِ مشک آسا را

این سودایی که میدواند ما را

هرگز نتوان نشاند این سودا را