غزل شمارهٔ 53
Toggle stanza 1منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است
Such a one am I that the tavern-corner is the cloister of mine: The prayer from the Pir of Moghan is the morning task of mine.
Although the melody of the harp of the morning be not mine, what fear? At morning-time my cry is the excuse-utterer of mine.
Of the king and of the beggar, I am free. Thank goodness! The beggar of the dust of the Friend’s door is king of mine!
Through the tavern and the Masjed, my desire is union with Thee: Save this, no fancy have I. God is the witness of mine!
Perchance, with death’s sword, I may up-pluck the tent. If not, Shunning the door of fortune is not the custom of mine.
From that time when, on that threshold of Thine, I placed my face, The sun’s lofty throne was the pillow-place of mine.
Hafez! though sin be not our choice, Strive in the way of manners; and say: “The sin is of mine.”
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است
گواه صدق درین دعوی اشک و آه من است
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 69
اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است
شکستگی گلی از گوشه کلاه من است
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1732
فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
سیاهی دل شب از دل سیاه من است
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1733
مگر زمانه اسیر کمند آه من است
که باز بالش امید تکیه گاه من است
عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 90