شمارهٔ 30

چندان که نگاه می‌کنم هر سویی

در باغ روان است ز کوثر جویی

ای باد سحر تو از سر نیکوئی

شاید که حکایتم به آن مه گوئی

ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رومی رخ و زنگی خط و پر چین موئی

دل گفت مرا بگو کرا می‌جوئی

بر گرد جهان خیره چرا می‌پوئی

دی بلبلکی لطیفکی خوش گوئی

می‌گفت ترانه‌ای کنار جوئی

گاه از غم او دست ز جان می‌شوئی

گه قصهٔ آ، به درد دل می‌گوئی

گفتی که تو دیوانه و مجنون خویی

دیوانه توی که عقل از من جویی

چون نیست دلم را جز ازو دلجویی

سرگشته شدم گردِ جهان چون گویی

گاه از غم اودست ز جان میشویی

گه قصهٔ او به دردِ دل میگویی

هر لحظه دهد عشق توام سرشوئی

تا من سر و پای گم کنم چون گوئی