رباعی شمارهٔ 154
اس مشت غبار (انسان) سے نا امید نہ ہو
Despair not in this handful of dust (Man), though it seems frail
Toggle stanza 1مشو نومید ازین مشت غباری
اس مشت غبار (انسان) سے نا امید نہ ہو —
جس کا جلوہء نا پائیدار ہر دم متغیر ہے۔
Despair not in this handful of dust (Man), though it seems frail —
Its fleeting beauty is but a transient veil.
کیونکہ فطرت جب کوئی پیکر تراشتی ہے —
تو اسے قرن ہا قرن میں مکمل کرتی ہے۔
For when Nature carves a form with care —
It perfects it through the ages, layer by layer.
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
زهی رویت شکفته لاله زاری
در حسن ترا گل پرده داری
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1925
کیم من بیدلی بی اعتباری
غریبی بی نصیبی خاکساری
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 936
برو زاهد به امیدی که داری
که دارم همچو تو امیدواری
حافظاشعار منتسبشمارهٔ 38
صلا ای صوفیان کامروز باری
سماع است و نشاط و عیش آری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2665
به تن این جا به باطن در چه کاری
شکاری میکنی یا تو شکاری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2666
اگر یار مرا از من برآری
من او گشتم بگو با او چه داری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2686
صلا ای صوفیان کامروز باری
سماع است و وصال و عیش آری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2687
صلا ای صوفیان کامروز باری
سماع است و شراب و عیش آری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2688
منم غرقه درون جوی باری
نهانم میخلد در آب خاری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2689
چو عشق آمد که جان با من سپاری
چرا زوتر نگویی کآری آری
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2690
آڈیو
صداکار منتخب کریں