رباعی شمارهٔ 110
نرگس کے باغ کی مٹی سے ایک غنچہ پیدا ہوا
From the soil of the narcissus field, a bud arose
شاعر: علامہ اقبال
Toggle stanza 1ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست
نرگس کے باغ کی مٹی سے ایک غنچہ پیدا ہوا —
اور شبنم نے اس کی آنکھ سے نیند کا اثر دھو ڈالا ۔
From the soil of the narcissus field, a bud arose —
Its eyes cleansed of sleep by the dew's gentle hose.
بے خودی سے خودی ظاہر ہوئی —
اور جہان نے آخر وہ چیز پا لی جس کی وہ تلاش میں تھا۔ (میلاد آدم کی طرف اشارہ ہے)
From selflessness, the self came to appear —
At last, the world found what it sought so dear.
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
چو با ما یار ما امروز جفتست
بگویم آنچ هرگز کس نگفتهست
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 352
نشاید گفتن آنکس را دلی هست
که ندهد بر چنین صورت دل از دست
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 42
مرا گویند با دشمن برآویز
گرت چالاکی و مردانگی هست
سعدیمواعظقطعاتشمارهٔ 14
عراقی بار دیگر توبه بشکست
ز جام عشق شد شیدا و سرمست
عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 12
پسر گفتش اگر جاهم حرامست
بگو تا جامِ جم باری کدامست
عطارالهی نامهبخش دوازدهمالمقالة الثانی عشر
وشاقی اعجمی با دشنه در دست
به خون آلوده دست و زلف چون شست
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 68
خراباتی است پر رندان سرمست
ز سر مستی همه نه نیست و نه هست
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 96