بخش 6 - عطا کن شور رومی، سوز خسرو
شاعر: علامہ اقبال
وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
Toggle stanza 1عطا کن شورِ رومی، سوزِ خسرو
عطا کن شورِ رومی، سوزِ خسرو
عطا کن صدق و اخلاصِ سنایی
مجھے مولانا رومی کا جنون اور امیر خسرو کا سوز عشق عطا کر ۔ مجھے حکیم سنائی کا صدق اور اخلاص عطا کر ۔
Bestow on me Rumi’s tumult and Khusraw’s burning, sincerity and truthfulness of Sana‘i:
چنان با بندگی در ساختم من
نگیرم گر مرا بخشی خدایی
میں نے اس طرح تیری بندگی سے تعلق پیدا کیا ہے کہ اگر تو مجھے خدائی عطا کرے تو میں ہرگز قبول نہ کروں گا ۔ متاع بے بہا ہے درد و سوزِ آرزومندی مقام بندگی دیکر نہ لوں شانِ خداوندی
I’m so accustomed to the state of servitude that I would refuse, if I’m offered lordship.
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
مرا دل با یکی مانده ست جایی
که ناید روزی از کویش صبایی
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1930
ز بس کز آشنایان زخم خوردم
زند گر حلقه گردم اژدهایی
جامیدیوان اشعارقطعاتشمارهٔ 4
پدید آمد رسوم بی وفایی
نماند از کس نشان آشنایی
حافظاشعار منتسبشمارهٔ 35
بر من نیستی یارا کجایی
به هر جایی که هستی جان فزایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2671
دلا در روزه مهمان خدایی
طعام آسمانی را سرایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2672
سؤالی دارم ای خواجه خدایی
که امروز این چنین شیرین چرایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2673
بیاموز از پیمبر کیمیایی
که هر چت حق دهد میده رضایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2675
کجایید ای شهیدان خدایی
بلاجویان دشت کربلایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2707
تو هر روزی از آن پشته برآیی
کنی مر تشنه جانان را سقایی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2708
بیا ای یار کامروز آن مایی
چو گل باید که با ما خوش برآیی
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2711
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور