صداکار پری ساتکنی عندلیب کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

غزل شمارهٔ 163–گل بی‌رخِ یار خوش نباشد

Without the beloved’s face, the rose is not pleasant. Without wine, spring is not pleasant.

غزل شمارهٔ 164–نفسِ بادِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد

Musk-diffusing, the breath of the morning breeze shall be: Again the world old young shall be.

غزل شمارهٔ 165–مرا مِهر سیَه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

As for me, out of my head, love for those dark of eye will not go: This is the sky’s decree; and other way, it will not be.

غزل شمارهٔ 166–روزِ هجران و شبِ فُرقَتِ یار آخر شد

“The day of separation from, and the night of disunion with, the Beloved is ended:” This omen, I cast; the star passed; and the work of grief is ended.

غزل شمارهٔ 167–ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد

The star gleamed; and the moon of the assembly became: Of our affrighted heart, the consoler and comforter became.

غزل شمارهٔ 168–گداخت جان که شود کارِ دل تمام و نشد

That my heart’s work should be ended, my soul melted; and it became not: In this immature wish, I consumed; and it became not.

غزل شمارهٔ 169–یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟

Friendship in none, I perceive. To friends what hath happened? Friendship ended when? To friends what hath happened?

غزل شمارهٔ 170–زاهدِ خلوت‌نشین، دوش به مِیخانه شد

Last night, to the wine-house, Zahed, sitting in khalwat, went: From the head of his covenant, he departed; and to the head of the cup, went.

غزل شمارهٔ 171–دوش از جنابِ آصف، پیکِ بشارت آمد

Last night a messenger of news from His Highness Asaf came. From His Highness Soleiman, the order of joy came.

غزل شمارهٔ 172–عشقِ تو نهالِ حیرت آمد

Love for Thee, the plant of perturbation became Union with Thee, the perfection of perturbation became.

غزل شمارهٔ 173–در نمازم خَمِ ابرویِ تو با یاد آمد

When, in prayer, to me recollection of the curve of Thy eye-brow came. A state passed that, into lament, the prayer-arch came.

غزل شمارهٔ 174–مژده ای دل که دگر بادِ صبا بازآمد

O heart! glad tidings that the morning breeze hath come back, From the quarters of Saba the lap-wing of good news hath come back.

غزل شمارهٔ 175–صبا به تهنیتِ پیرِ مِی‌فروش آمد

For the congratulation of the Pir, wine-seller, the morning-breeze came Saying: “The season of joy, and of pleasure, and of freshness, and of sweet ness is came.”

غزل شمارهٔ 176–سَحَرم دولتِ بیدار به بالین آمد

In the morning, to my pillow, vigilant fortune came: Said: Arise! For that thy dear Khosro hath come.

غزل شمارهٔ 177–نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

Not every beloved one that up-kindleth his face the work of a heart-ravisher knoweth. Not every one who maketh the mirror, the work of a Eskandar knoweth.

غزل شمارهٔ 178–هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد

Whoever became the confidant of his own heart, in the sacred fold of the Beloved remained: He, who knew not this matter, in ignorance remained.

غزل شمارهٔ 179–رسید مژده که ایّامِ غم نخواهد ماند

Arrived the glad tidings that grief’s time shall not remain: Like that remained not; like this shall not remain.

غزل شمارهٔ 180–ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیثِ قند

O thou whose pistachio, laugheth at the tale of candy! I am desirous. For God’s sake, one sweet smile, smile.

غزل شمارهٔ 181–بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

غزل شمارهٔ 182–حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چند

Thou wrotest not the account of thy state; and, passed some time: Where a confidant so that to thee, I may send some message?

غزل شمارهٔ 183–دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادند

غزل شمارهٔ 184–دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدند

Last night I saw that the angels beat the door of the tavern, The clay of Adam, they shaped and into the mould, they cast.

غزل شمارهٔ 185–نقدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرند؟

Of coins, is it that they examination take So that, after their own work, all the cloister-holders take?

غزل شمارهٔ 186–گر مِی‌فروش حاجتِ رندان روا کند

If lawful the need of profligates, the wine-seller maketh, His sin, God forgiveth; and, repelling of calamity maketh.

غزل شمارهٔ 187–دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد

O heart! Consume. For deeds thy consuming maketh: The repelling of a hundred calamities, the midnight supplication maketh.

غزل شمارهٔ 189–طایرِ دولت اگر باز گذاری بِکُنَد

If again passing, the bird of fortune shall make. Again the Beloved shall come; and contentment with union shall make.

غزل شمارهٔ 190–کِلکِ مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

One day, when recollection of us thy musky reed maketh, It will take reward: Two hundred slaves that free, it maketh_

غزل شمارهٔ 191–آن کیست کز رویِ کرم، با ما وفاداری کند

Who is that one, who, by way of manliness, fidelity with me will make; In respect of an ill-doer like me, once a good deed will make?

غزل شمارهٔ 192–سروِ چَمانِ من چرا میلِ چمن نمی‌کند؟

Inclination for the sward, the cypress of my sward, wberefore maketh not? The fellow-companion of the rose, becometh not? Memory of the lily maketh not?

غزل شمارهٔ 193–در نظربازیِ ما، بی‌خبران، حیران‌اند

Astonished at our glance-playing, those void of vision are: As I appeared so I am; the rest, they know.

غزل شمارهٔ 194–سَمَن‌بویان غبارِ غم چو بنشینند، بنشانند

Those of lily perfume cause grief’s dust to sit when they sit: Patience from the heart, those of Angel-face take when they strive.

غزل شمارهٔ 195–غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند

The slave of thy intoxicated eye, crown-possessors are: Undone with the wine of Thy ruby lip, sensible ones are.

غزل شمارهٔ 196–آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

Those Mursheds, who, with their glance alchemy of the dust make, At us, eye-cornering, do they make?

غزل شمارهٔ 197–شاهدان گر دلبری زین سان کنند

If, in this way, heart-ravishingness, lovely ones make, In the faith of Zaheds, breaches, they will make.

غزل شمارهٔ 198–گفتم کِی ام دهان و لبت کامران کنند؟

I said: “Me, prosperous, Thy mouth and lip, when do they make?” He said: “By my eye whatever thou sayest even so do they make.”

غزل شمارهٔ 199–واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

The admonishers who, in the prayer-arch and the pulpit, grandeur make, When into their chamber they go, that work of another kind they make.

غزل شمارهٔ 201–شرابِ بی‌غَش و ساقیِّ خوش دو دامِ رهند

غزل شمارهٔ 202–بُوَد آیا که درِ میکده‌ها بگشایند؟

غزل شمارهٔ 203–سال‌ها دفترِ ما در گرو صَهبا بود

غزل شمارهٔ 204–یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بود

غزل شمارهٔ 205–تا ز میخانه و مِی نام و نشان خواهد بود

غزل شمارهٔ 206–پیش از اینَت بیش از این اندیشهٔ عُشّاق بود

غزل شمارهٔ 207–یاد باد آن که سرِ کویِ توام منزل بود

غزل شمارهٔ 208–خستگان را چو طلب باشد و قُوَّت نَبُوَد

غزل شمارهٔ 209–قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود

غزل شمارهٔ 210–دوش در حلقهٔ ما قصّهٔ گیسویِ تو بود

غزل شمارهٔ 211–دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود

غزل شمارهٔ 212–یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود

غزل شمارهٔ 213–گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

غزل شمارهٔ 214–دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود