آڈیوز

صداکار نازنین بازیان کی آڈیوز میں حافظ کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار نازنین بازیان کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

485نظمیں485آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 456

آڈیو

غزل شمارهٔ 457هزار جهد بکردم که یار من باشی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 457

آڈیو

غزل شمارهٔ 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 458

آڈیو

غزل شمارهٔ 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 459

آڈیو

غزل شمارهٔ 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 460

آڈیو

غزل شمارهٔ 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 461

آڈیو

غزل شمارهٔ 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 462

آڈیو

غزل شمارهٔ 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 463

آڈیو

غزل شمارهٔ 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 464

آڈیو

غزل شمارهٔ 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 465

آڈیو

غزل شمارهٔ 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 466

آڈیو

غزل شمارهٔ 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 467

آڈیو

غزل شمارهٔ 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 468

آڈیو

غزل شمارهٔ 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 470

آڈیو

غزل شمارهٔ 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 471

آڈیو

غزل شمارهٔ 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 472

آڈیو

غزل شمارهٔ 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 473

آڈیو

غزل شمارهٔ 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 474

آڈیو

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 475

آڈیو

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 476

آڈیو

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 477

آڈیو

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 478

آڈیو

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 479

آڈیو

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 480

آڈیو

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 481

آڈیو

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 482

آڈیو

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 483

آڈیو

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 484

آڈیو

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 488

آڈیو

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 490

آڈیو

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 491

آڈیو

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 492

آڈیو

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 493

آڈیو

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 494

آڈیو

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ 495

آڈیو

نظمیں

غزل شمارهٔ 456–نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

غزل شمارهٔ 457–هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458–ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 459–زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شمارهٔ 460–سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

غزل شمارهٔ 461–کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

غزل شمارهٔ 462–یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

غزل شمارهٔ 463–سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

غزل شمارهٔ 464–بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شمارهٔ 465–رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شمارهٔ 466–این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شمارهٔ 467–زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

غزل شمارهٔ 468–که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

غزل شمارهٔ 470–سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شمارهٔ 471–ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شمارهٔ 472–اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

غزل شمارهٔ 473–وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

غزل شمارهٔ 474–هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شمارهٔ 475–گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476–نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477–دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478–نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479–صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480–ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481–بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482–ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483–سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484–تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 488–سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 490–دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491–به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492–سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493–اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494–اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495–مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

نظمیں

غزل شمارهٔ 456–نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

غزل شمارهٔ 457–هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458–ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 459–زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شمارهٔ 460–سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

غزل شمارهٔ 461–کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

غزل شمارهٔ 462–یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

غزل شمارهٔ 463–سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

غزل شمارهٔ 464–بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شمارهٔ 465–رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شمارهٔ 466–این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شمارهٔ 467–زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

غزل شمارهٔ 468–که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

غزل شمارهٔ 470–سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شمارهٔ 471–ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شمارهٔ 472–اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

غزل شمارهٔ 473–وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

غزل شمارهٔ 474–هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شمارهٔ 475–گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476–نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477–دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478–نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479–صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480–ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481–بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482–ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483–سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484–تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 488–سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 490–دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491–به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492–سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493–اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494–اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495–مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

غزل شمارهٔ 457هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شمارهٔ 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

غزل شمارهٔ 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

غزل شمارهٔ 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

غزل شمارهٔ 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

غزل شمارهٔ 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شمارهٔ 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شمارهٔ 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شمارهٔ 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

غزل شمارهٔ 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

غزل شمارهٔ 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شمارهٔ 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شمارهٔ 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

غزل شمارهٔ 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

غزل شمارهٔ 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟

غزل شمارهٔ 456نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی

غزل شمارهٔ 457هزار جهد بکردم که یار من باشی

غزل شمارهٔ 458ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی

غزل شمارهٔ 459زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی

غزل شمارهٔ 460سُلَیمیٰ مُنذُ حَلَّت بِالْعراقِ

غزل شمارهٔ 461کَتَبتُ قِصَّةَ شَوقی و مَدمَعی باکی

غزل شمارهٔ 462یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآلي

غزل شمارهٔ 463سَلامُ اللّهِ ما کَرَّ اللَّیالي

غزل شمارهٔ 464بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

غزل شمارهٔ 465رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی

غزل شمارهٔ 466این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی

غزل شمارهٔ 467زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

غزل شمارهٔ 468که بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟

غزل شمارهٔ 470سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

غزل شمارهٔ 471ز دلبرم که رساند نوازش قلمی

غزل شمارهٔ 472اَحمَدُ اللهَ عَلی مَعْدِلَةِ السُلطانِ

غزل شمارهٔ 473وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی

غزل شمارهٔ 474هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

غزل شمارهٔ 475گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

غزل شمارهٔ 476نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی

غزل شمارهٔ 477دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

غزل شمارهٔ 478نوش کن جامِ شرابِ یک منی

غزل شمارهٔ 479صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

غزل شمارهٔ 480ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

غزل شمارهٔ 481بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

غزل شمارهٔ 482ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی

غزل شمارهٔ 483سحرگه ره ‎روی در سرزمینی

غزل شمارهٔ 484تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

غزل شمارهٔ 488سَحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی

غزل شمارهٔ 490دَر هَمِه دِیْرِ مُغان نیست چو مَن، شِیْدایی

غزل شمارهٔ 491به چَشْم کَرْدِه‌ام اَبْرویِ ماه‌سیمایی

غزل شمارهٔ 492سلامی چو بوی خوش آشنایی

غزل شمارهٔ 493اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

غزل شمارهٔ 494اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

غزل شمارهٔ 495مِی خواه و گُل‌اَفشان کن، از دَهر چه می‌جویی؟