آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

809نظمیں809آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 135

آڈیو

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 135

آڈیو

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 136

آڈیو

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 136

آڈیو

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 137

آڈیو

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 138

آڈیو

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 138

آڈیو

رباعی شمارهٔ 139ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 139

آڈیو

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 139

آڈیو

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 140

آڈیو

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 140

آڈیو

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 141

آڈیو

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 141

آڈیو

رباعی شمارهٔ 142گر کام دل از زمانه تصویر کنی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 142

آڈیو

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 142

آڈیو

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 143

آڈیو

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 143

آڈیو

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 144

آڈیو

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 144

آڈیو

رباعی شمارهٔ 145گر دشمن من به دوستی بگزینی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 145

آڈیو

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 145

آڈیو

رباعی شمارهٔ 146گر دولت و بخت باشد و روزبهی

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 146

آڈیو

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 146

آڈیو

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 147

آڈیو

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 148

آڈیو

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 149

آڈیو

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 150

آڈیو

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 151

آڈیو

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 152

آڈیو

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 153

آڈیو

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 154

آڈیو

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 155

آڈیو

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 156

آڈیو

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 157

آڈیو

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 158

آڈیو

غزل شمارهٔ 159نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 159

آڈیو

غزل شمارهٔ 160حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 160

آڈیو

غزل شمارهٔ 161کس این کند که ز یار و دیار برگردد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 161

آڈیو

غزل شمارهٔ 162طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 162

آڈیو

غزل شمارهٔ 163هر که می با تو خورد عربده کرد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 163

آڈیو

غزل شمارهٔ 164دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 164

آڈیو

غزل شمارهٔ 165که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 165

آڈیو

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 166

آڈیو

غزل شمارهٔ 167گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 167

آڈیو

غزل شمارهٔ 168کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 168

آڈیو

غزل شمارهٔ 169تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 169

آڈیو

غزل شمارهٔ 170غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 170

آڈیو

غزل شمارهٔ 171مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 171

آڈیو

غزل شمارهٔ 172هر آن ناظر که منظوری ندارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 172

آڈیو

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 173

آڈیو

نظمیں

رباعی شمارهٔ 135–گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135–آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136–هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136–ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138–ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138–عشق در دل ماند و یار از دست رفت

رباعی شمارهٔ 139–ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140–کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140–چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141–در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

رباعی شمارهٔ 142–گر کام دل از زمانه تصویر کنی

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143–ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144–ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 145–گر دشمن من به دوستی بگزینی

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

رباعی شمارهٔ 146–گر دولت و بخت باشد و روزبهی

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147–جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148–چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149–چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150–خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151–گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152–بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153–سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154–جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155–زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156–فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157–پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158–مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ 159–نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ 160–حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 161–کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ 162–طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ 163–هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ 164–دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ 165–که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ 166–هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 167–گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ 168–کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ 169–تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ 170–غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ 171–مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ 172–هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ 173–آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

نظمیں

رباعی شمارهٔ 135–گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135–آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136–هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136–ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137–کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138–ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138–عشق در دل ماند و یار از دست رفت

رباعی شمارهٔ 139–ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

غزل شمارهٔ 139–دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140–کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140–چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141–در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141–هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

رباعی شمارهٔ 142–گر کام دل از زمانه تصویر کنی

غزل شمارهٔ 142–ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143–ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143–این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144–ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144–ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 145–گر دشمن من به دوستی بگزینی

غزل شمارهٔ 145–آفرین خدای بر جانت

رباعی شمارهٔ 146–گر دولت و بخت باشد و روزبهی

غزل شمارهٔ 146–ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147–جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148–چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149–چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150–خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151–گر جان طلبی فدای جانت

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

رباعی شمارهٔ 139ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

رباعی شمارهٔ 142گر کام دل از زمانه تصویر کنی

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 145گر دشمن من به دوستی بگزینی

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

رباعی شمارهٔ 146گر دولت و بخت باشد و روزبهی

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت

غزل شمارهٔ 154جان من! جان من فدای تو باد

غزل شمارهٔ 155زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

غزل شمارهٔ 156فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

غزل شمارهٔ 157پیش رویت قمر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ 158مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد

غزل شمارهٔ 159نه آن شبست که کس در میان ما گنجد

غزل شمارهٔ 160حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ 161کس این کند که ز یار و دیار برگردد

غزل شمارهٔ 162طرفه می‌دارند یاران صبر من بر داغ و درد

غزل شمارهٔ 163هر که می با تو خورد عربده کرد

غزل شمارهٔ 164دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد

غزل شمارهٔ 165که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

غزل شمارهٔ 166هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد

غزل شمارهٔ 167گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

غزل شمارهٔ 168کس این کند که دل از یار خویش بردارد؟

غزل شمارهٔ 169تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد

غزل شمارهٔ 170غلام آن سبک‌روحم که با من سر گران دارد

غزل شمارهٔ 171مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

غزل شمارهٔ 172هر آن ناظر که منظوری ندارد

غزل شمارهٔ 173آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

رباعی شمارهٔ 135گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری

غزل شمارهٔ 135آن را که میسر نشود صبر و قناعت

رباعی شمارهٔ 136هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری

غزل شمارهٔ 136ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفت

غزل شمارهٔ 137کیست آن لعبت خندان که پری‌وار برفت

رباعی شمارهٔ 138ای پیش تو لعبتان چینی حبشی

غزل شمارهٔ 138عشق در دل ماند و یار از دست رفت

رباعی شمارهٔ 139ماها همه شیرینی و لطف و نمکی

غزل شمارهٔ 139دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

رباعی شمارهٔ 140کردیم بسی جام لبالب خالی

غزل شمارهٔ 140چشمت چو تیغ غمزه خون‌خوار برگرفت

رباعی شمارهٔ 141در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

غزل شمارهٔ 141هر که دلارام دید از دلش آرام رفت

رباعی شمارهٔ 142گر کام دل از زمانه تصویر کنی

غزل شمارهٔ 142ای کسوت زیبایی بر قامت چالاکت

رباعی شمارهٔ 143ای کودک لشکری که لشکر شکنی

غزل شمارهٔ 143این که تو داری قیامت است، نه قامت

رباعی شمارهٔ 144ای مایهٔ درمان نفسی ننشینی

غزل شمارهٔ 144ای که رحمت می‌نیاید بر منت

رباعی شمارهٔ 145گر دشمن من به دوستی بگزینی

غزل شمارهٔ 145آفرین خدای بر جانت

رباعی شمارهٔ 146گر دولت و بخت باشد و روزبهی

غزل شمارهٔ 146ای جان خردمندان گوی خم چوگانت

غزل شمارهٔ 147جان و تنم ای دوست! فدای تن و جانت

غزل شمارهٔ 148چو نیست راه برون آمدن ز میدانت

غزل شمارهٔ 149چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت

غزل شمارهٔ 150خوش می‌روی به تنها، تن‌ها فدای جانت

غزل شمارهٔ 151گر جان طلبی فدای جانت

غزل شمارهٔ 152بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت

غزل شمارهٔ 153سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت