غزل شمارهٔ 269

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: اداریمما

صنف: غزل

صداکار: پری ساتکنی عندلیب

دیده سیر و دل بی مدعا داریم ما

آنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما

آبروی بی نیازی چشمه حیوان ماست

کی چو اسکندر غم آب بقا داریم ما؟

گر به درد و داغ روزافزون خود قانع شویم

برگ عیش آماده تا روز جزا داریم ما

جنگ دارد دولت دنیا و امنیت به هم

جا به زیر تیغ از بال هما داریم ما

خصم اگر بر دست و تیغ خویش دارد اعتماد

اعتماد تیغ بر دست دعا داریم ما

شکوه از غربت درین گلزار، کافر نعمتی است

آشنایی چون نسیم آشنا داریم ما

می کند دست دعا بی برگی ما را علاج

دست پیش مردم عالم چرا داریم ما؟

چون الف هر چند ما را از دو عالم هیچ نیست

ز استقامت سقف گردون را به پا داریم ما

خم نگردد بی ثمر شاخی و از بی حاصلی

خجلت بسیار ازین قد دو تا داریم ما

1010

می برد خاکستر ما را به سیر لامکان

آتشی کز شوق او در زیر پا داریم ما

1111

استقامت در مزاج سرو این گلزار نیست

از گل رعنای او چشم وفا داریم ما

1212

از تن آسانی زمین گیر فراغت نیستیم

بال پروازی ز نقش بوریا داریم ما

1313

رحم کن ای آفتاب عشق بر ما ناقصان

کز رگ خامی به دوزخ راهها داریم ما

1414

زان خزان خوشتر بود ما را که ایام بهار

خار در پیراهن از نشو و نما داریم ما

1515

(پاکبازی دست بر نام و نشان افشاندن است

منت روی زمین از نقش پا داریم ما)

1616

(نان ما را شرم در دریای خون انداخته است

گنج ها نقصان ز شرم نارسا داریم ما)

1717

(گر بود انصاف، از اعمال ناشایست ما(ست)

شکوه ای کز ساده لوحی از قضا داریم ما)

1818

معنی بیگانه صائب سد راه ما شده است

ورنه در هر گوشه چندین آشنا داریم ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور