غزل شمارهٔ 72

می ده ای ساقی که می به درد عشق‌آمیز را

زنده کن در می‌پرستی سنت پرویز را

جادوان خدمت کنند آن چشم سحر آمیز را

زنگیان سجده برند آن زلف جان آویز را

ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را

تا زمانی کم کنم این زهد رنگ‌آمیز را