غزل شمارهٔ 94

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: انبرقرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

از سیه‌بختی نگردد دیده گریان برق را

می‌شود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را

پردهٔ ناموس نتواند حجابِ عشق شد

ابر چون پنهان کند در زیرِ دامان برق را؟

چرب‌نرمی می‌کند خصم سبکسر را دلیر

می‌شود سنگِ فسان ابرِ بهاران برق را

عاشقان را کثرتِ اغیار سدِّ راه نیست

جوشِ خار و خس نسازد تنگ میدان برق را

می‌تواند سوزِ دل را گریه هم تخفیف داد

آب بر آتش زند گر ابر و باران برق را

خار و خس را مویِ آتش دیده‌کردن سهل نیست

پیچ و خم باشد به جا در رشتهٔ جان برق را

نیست از بختِ سیه دل‌های روشن را ملال

هست در ابرِ ترشرو چهرهٔ خندان برق را

می‌کند گل، حسنِ شوخ از پردهٔ شرم و حیا

تیغ‌بازیهاست در ابرِ بهاران برق را

ای که پرسی چیست حالِ دل ترا در چنگِ عشق

گوی مومین چون بود در پیشِ چوگان برق را؟

1010

حسن را پروای عاجز‌نالیِ عشاق نیست

دل نمی‌سوزد به فریادِ نیستان برق را

1111

می‌نماید خویش را از زیر چادر حسنِ شوخ

ابر نتواند شدن مانع ز جولان برق را

1212

برگرفت از لب مرا مُهرِ خموشی رازِ عشق

ابر صائب چون تواند کرد پنهان برق را؟

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور