غزل شمارهٔ 769

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: الاستپیشما

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

برق جلال، عین جمال است پیش ما

داغ پلنگ، چشم غزال است پیش ما

افتاده از شکستگی آن روی، رنگ ما

رنگ شکسته، چهره آل است پیش ما

فرع خودی است خودشکنی اهل دید را

اظهار نقص، عرض کمال است پیش ما

ما چشم از چکیده دل آب داده ایم

یاقوت و لعل، سنگ و سفال است پیش ما

ما را نظر به عالم دیگر گشوده اند

مرگ و حیات، خواب و خیال است پیش ما

صیدی به تشنه زخمی ما نیست عشق را

تیغ برهنه، آب حلال است پیش ما

پوشیده است در گره بستگی، گشاد

لب بستن از سؤال، سؤال است پیش ما

از هر که بوی سوختگی می توان شنید

جان بخش چون نسیم شمال است پیش ما

در پرده غبار خط (آن) لعل آبدار

صد پرده به ز آب زلال است پیش ما

1010

در جستجو چو موج سرابیم بی قرار

آسودگی خیال محال است پیش ما

1111

ممنون نگشتن از کرم خلق، عید ماست

چین جبین بخل، هلال است پیش ما

1212

روشن شده است از می روشن سواد ما

جام جهان نمای، سفال است پیش ما

1313

چون گل دو هفته نیست فزون خوبی جمال

حسن تمام، حسن خصال است پیش ما

1414

ظلمت حجاب نور تجلی نمی شود

شام فراق، صبح وصال است پیش ما

1515

بر اوج اعتبار، فلک هر که را رساند

چون آفتاب وقت زوال است پیش ما

1616

خرج غم معاش شود فکر ما تمام

فکری که نیست، فکر مآل است پیش ما

1717

از سرنوشت صفحه ننوشته آگهیم

رخسار ساده پر خط و خال است پیش ما

1818

از دل رمیدگان شود آرام ما زیاد

موج سراب، فوج غزال است پیش ما

1919

از حرف سخت خلق نداریم شکوه ای

صائب شکستگی پر و بال است پیش ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور