غزل شمارهٔ 851

شاعر: صائب

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

قافیہ: ایرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ای ز تو شور در جگر کلک شکر نوای را

رشته آه در گره فکر گرهگشای را

سرو ریاض مغفرت آه ندامت است و بس

تا به که مرحمت کند عشق تو این لوای را

تا نکند سعادتش مست غرور، قسمتت

مالش از استخوان دهد مغز سر همای را

داغ محبت است و بس خانه فروز جان و دل

نیست ز روزن دگر روشنی این سرای را

باده عقل سوز را داروی بیهشی مزن

نیست به سرمه حاجت آن چشم جنون فزای را

محمل لیلیی کز او ناله من بلند شد

راه به خود نمی دهد زمزمه درای را

آن شکرین لبی که من ناله ازو چو نی کنم

غوطه به زهر می دهد طوطی خوش نوای را

صبح قیامتش بود پرده خواب در نظر

هر که به خواب بیند آن نرگس فتنه زای را

سوخت بساط هستیم ریخت بنای طاقتم

چند پر از نفس دهم آه شکسته پای را؟

1010

خانه سست جسم را کوه غم است پشتبان

راه به خویشتن مده باده غم زدای را

1111

روح شکسته بال را تا پر و بال می شود

رخنه ملک دل مکن خنده دلگشای را

1212

صائب آتشین زبان چون سر حرف وا کند

نغمه به لب گره شود بلبل خوش نوای را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

باز به سرمه تاب ده چشم کرشمه زای را

ذوق جنون دو چند کن شوق غزلسرای را

علامہ اقبالپیام مشرقمی باقیغزل شمارهٔ 20

گر به سخن درآورم عشقِ سخنسرای را

بر بر و دوش سر دهی گریهٔ های و های را

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 55

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور