غزل شمارهٔ 687

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: رکندترا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

می فارغ از جهان مکرر کند ترا

در هر پیاله عالم دیگر کند ترا

قانع به تلخ و شور جهان شو که این نوال

ایمن ز شور چشمی اختر کند ترا

گر چرخ سفله غوطه به گوهر ترا دهد

تن در مده چو رشته، که لاغر کند ترا

از پیچ و تاب عشق مکش سر چو بیدلان

تا همچو تیغ، صاحب جوهر کند ترا

تن در مده به خواب چو شبنم درین چمن

از گل اگر چه بالش و بستر کند ترا

مگشای چون صدف لب خواهش درین محیط

نیسان اگر چه مخزن گوهر کند ترا

اسباب حسرت تو سرانجام می دهد

گر روزگار سفله توانگر کند ترا

محتاج می کند به دمی آب عاقبت

دولت اگر دو قرن سکندر کند ترا

تن در مده که می کندت عاقبت هلال

احسان مهر اگر مه انور کند ترا

1010

چرخ خسیس می شکند نی به ناخنت

شیرین اگر چه کام به شکر کند ترا

1111

آماده گداختن خود چو شمع شو

از زر سپهر سفله گر افسر کند ترا

1212

می سوزدت به داغ جگرسوز عاقبت

گر نوبهار لاله احمر کند ترا

1313

بتخانه می کند دل چون کعبه ترا

آن ساده دل که خانه مصور کند ترا

1414

پروانه نجات جحیم است پختگی

خامی چو عود طعمه مجمر کند ترا

1515

یکرنگ اگر به آتش سوزان شوی ز صدق

ایمن ز سوختن چو سمندر کند ترا

1616

از غفلت این چنین که ترا چشم سخت شد

مشکل که دود دل مژه ای تر کند ترا

1717

از درد و داغ عشق دلت آب اگر شود

فارغ ز خلد و چشمه کوثر کند ترا

1818

صائب ز آستان قناعت متاب روی

کاین خاک، بی نیاز ز شکر کند ترا

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور