صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. صائب
  2. »دیوان اشعار
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 4613

غزل شمارهٔ 4613

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: اریبیشتر

صنف: غزل

Toggle stanza 1
11

می شود مغلوب، خصم از بردباری بیشتر

تیغ لنگر دار دارد زخم کاری بیشتر

22

هرکه راچون شانه دردل زخم کاری بیشتر

می کند زلف سخن راشانه کاری بیشتر

33

بر کم وبیش محبت بیقراری شاهدست

هر قدر افزون محبت، بیقراری بیشتر

44

هر قدر پیغام نومیدی ز معشوقان رسد

عاشقان رامی شود امیدواری بیشتر

55

دورتر شد راه ما از سعی بی هنجار ما

کودکان رامانده سازد نی سواری بیشتر

66

هرکه امیدش به عصیان کمتر از طاعت بود

می برد روز قیامت شرمساری بیشتر

77

گرچه می گردد ز آتش پخته هر خامی که هست

خامتر هرکس که دارد جزو ناری بیشتر

88

دانه بهتر درزمین نرم بالامی کشد

سرفرازی بیشتر چون خاکساری بیشتر

99

د ربلندی گرمی خورشید می گردد زیاد

حسن، عالمسوز گردد در سواری بیشتر

1010

زلف از سر در هوایی هر نفس در عالمی است

می نماید حسن راخط پرده داری بیشتر

1111

فیض ریزش دارد ارباب کرم راتر دماغ

خنده برق است درابر بهاری بیشتر

1212

می شود چون ماه کنعان عاقبت مالک رقاب

از عزیزان می کشد هر کس که خواری بیشتر

1313

می کند خواب فراغت در شبستان لحد

هر که اینجا می کند شب زنده داری بیشتر

1414

از دلیل پوچ دایم فلسفی د رزحمت است

کودکان رامانده سازد نی سواری بیشتر

1515

می شود صائب دعا در دامن شب مستجاب

وقت خط هست ازبتان امیدواری بیشتر

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

جانب اغیار داردآن جفا جو بیشتر

باگرانجانان بود میل ترازو بیشتر

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 4612

اگلی نظم

عشق راباشد به عاشق دلنوازی بیشتر

می کند بیچارگان را چاره سازی بیشتر

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 4614

◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور