غزل شمارهٔ 238

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ارایینهرا

صنف: غزل

صداکار: پری ساتکنی عندلیب

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه را

می کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

تا خط سبز تو آمد در کنار آیینه را

می رود آب خضر در جویبار آیینه را

بر شکستی تا ز روی ناز دامان نقاب

آب شد دل از گداز انتظار آیینه را

تا به حسن هرزه گرد او شود جایی دچار

نیست چون آب روان یک جا قرار آیینه را

می کند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگان

بس که دارد شوق رویت بی قرار آیینه را

جوی خونی از رگ هر جوهرش وا کرده است

با همه رویین تنی، مژگان یار آیینه را

در تماشاگاه حسن دین و دل پرداز او

آه می خیزد ز دل بی اختیار آیینه را

عشق بی تاب است، ورنه طوطی گستاخ ما

همچو موم سبز دارد در کنار آیینه را

سینه صافان را ز چشم بد حصاری لازم است

چشم زخم روست، پشت زرنگار آیینه را

1010

رفته رفته حسن پرکار ترا تسخیر کرد

ساده لوحی عاقبت آمد به کار آیینه را

1111

دیده روشن ضمیران جلوه گاه عبرت است

هیچ نقشی نیست در دل پایدار آیینه را

1212

در تماشای جمال خویش بی تاب است حسن

می گذارد گل ز شبنم در کنار آیینه را

1313

بی تکلف بر سر بالینش آید آفتاب

هر که سازد همچو شبنم بی غبار آیینه را

1414

اهل صورت از نزاکت های معنی غافلند

ره مده در خلوت خود زینهار آیینه را

1515

با دل نازک ملایم ساز خلق خویش را

بیشتر از موم می باشد حصار آیینه را

1616

در نزاکت خانه دل ها نفس را پاس دار

تیره می سازد دم سردی هزار آیینه را

1717

چشم حیران مرا مژگان نمی پوشد به هم

بخیه جوهر نمی آید به کار آیینه را

1818

خاطر روشندلان بسیار صائب نازک است

می توان کردن به آهی زنگبار آیینه را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور