صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. سعدی
  2. »گلستان
  3. »باب دوم در اخلاق درویشان
  4. »حکایت شمارهٔ 6

حکایت شمارهٔ 6

شاعر: سعدی

انگریزی ترجمہ: ریہاتسیک

A hermit, being the guest of a padshah, ate less than he wished when sitting at dinner and when he rose for prayers he prolonged them more than was his wont in order to enhance the opinion entertained by the padshah of his piety.

O Arab of the desert, I fear thou wilt not reach the Ka’bah Because the road on which thou travellest leads to Turkestan.

When he returned to his own house, he desired the table to be laid out for eating. He had an intelligent son who said: ‘Father, hast thou not eaten anything at the repast of the sultan?’ He replied: ‘I have not eaten anything to serve a purpose.’ The boy said: ‘Then likewise say thy prayers again as thou hast not done anything to serve that purpose.’

O thou who showest virtues on the palms of the hand But concealest thy errors under the armpit What wilt thou purchase, O vain-glorious fool, On the day of distress with counterfeit silver?

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

تنی چند از روندگان متّفقِ سیاحت بودند و شریکِ رنج و راحت. خواستم تا مُرافقت کنم، موافقت نکردند. گفتم: این از کرمِ اخلاق بزرگان بَدیع است روی از مصاحبتِ مسکینان تافتن و فایده و برکت دریغ داشتن، که من در نفْسِ خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمتِ مردان یارِ شاطر باشم نه بارِ خاطر.

اِنْ لَمْ اَکُنْ راکِبَ الْمَواشی

سعدی»گلستان»باب دوم در اخلاق درویشان»حکایت شمارهٔ 5

اگلی نظم

یاد دارم که در ایام طُفولیّت مُتَعَبِّد بودمی و شب‌خیز و مُوْلَعِ زهد و پرهیز.

شبی در خدمتِ پدر، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مُصْحَفِ عزیز بر کنار گرفته و طایفه‌ای گردِ ما خفته.

سعدی»گلستان»باب دوم در اخلاق درویشان»حکایت شمارهٔ 7

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00