غزل شمارهٔ 317

شاعر: سعدی

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)

قافیہ: س

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

بوی بهار آمد بنال ای بلبلِ شیرین‌نفس

ور پایبندی همچو من، فریاد می‌خوان از قفس

گیرند مردم دوستان؛ نامهربان و مهربان

هر روز خاطر با یکی، ما خود یکی داریم و بس

محمولِ پیش‌آهنگ را از من بگو ای ساربان

تو خواب می‌کن بر شتر، تا بانگ می‌دارد جرس

شیرین‌بضاعت بر مگس چندان که تندی می‌کند

او بادبیزن همچنان در دست و می‌آید مگس

پند خردمندان چه سود اکنون که بندم سخت شد؟

گر جَستم این بار از قفس، بیدار باشم زین سپس

گر دوست می‌آید برم یا تیغ دشمن بر سرم

من با کسی افتاده‌ام کز وی نپردازم به کس

با هر که بنشینم دمی کز یاد او غافل شوم

چون صبحِ بی‌خورشیدم از دل بر نمی‌آید نفس

من مفلسم در کاروان، گو هر که خواهی قصد کن

نگذاشت مطرب در بَرَم، چندان که بستاند عَسَس

گر پند می‌خواهی بده؛ ور بند می‌خواهی بِنِه

دیوانه سر خواهد نهاد؛ آن گه نهد از سر هوس

1010

فریاد سعدی در جهان افکندی ای آرام جان

چندین به فریاد آوری؛ باری به فریادش برس

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای من غریب کوی تو از کوی تو بر من عسس

حیلت چه سازم تا مگر با تو برآرم یک نفس

سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 186

ای من غلام روی تو تا در تنم باشد نفس

درمان من در دست توست آخر مرا فریاد رس

سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 187

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور