غزل شمارهٔ 388

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ادارم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

منم این بی‌تو که پروای تماشا دارم

کافرم گر دلِ باغ و سرِ صحرا دارم

بر گلستان گذرم بی‌تو و شرمم ناید؟!

در ریاحین نگرم بی‌تو و یارا دارم؟!

که نه بر نالهٔ مرغان چمن شیفته‌ام

که نه سودای رخ لالهٔ حمرا دارم

بر گل روی تو چون بلبل مستم واله

به رخ لاله و نسرین چه تمنا دارم

گر چه لایق نبود دست من و دامن تو

هر کجا پای نهی، فرق سر آن جا دارم

گر به مسجد روم ابروی تو محراب من است

ور به آتشکده زلف تو چلیپا دارم

دلم از پختن سودای وصال تو بسوخت

تو من خام‌طمع بین که چه سودا دارم

عقل مسکین به چه اندیشه فرا دست کنم؟

دل شیدا به چه تدبیر شکیبا دارم؟

سرِ من دار که چشم از همگان در دوزم

دست من گیر که دست از دو جهان وادارم

1010

با توام یک نفس از هشت بهشت اُولی‌تر

من که امروز چنینم غم فردا دارم؟!

1111

سعدیِ خویشتنم خوان که به معنی ز توام

که به صورت نسب از آدم و حوا دارم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

دیدن کعبه بدین دیده تمنا دارم

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 229

طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارم

خیر از خانه در بسته تمنا دارم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5625

قطره بی سرو پایم دل دریا دارم

ذره خاکم و پیشانی صحرا دارم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5626

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور