غزل شمارهٔ 211

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: امشد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

امروز در فراق تو دیگر به شام شد

ای دیده! پاس دار که خفتن حرام شد

بیش احتمال سنگ جفا خوردنم نماند

کز رقت اندرون ضعیفم چو جام شد

افسوس خلق می‌شنوم در قفای خویش

کاین پخته بین که در سر سودای خام شد

تنها نه من به دانهٔ خالت مقیدم

این دانه هر که دید گرفتار دام شد

گفتم «یکی به گوشه چشمت نظر کنم»

چشمم در او بماند و زیادت مقام شد

ای دل نگفتمت که «عنان نظر بتاب»؟

اکنونت افکند که ز دستت لگام شد

نامم به عاشقی شد و گویند «توبه کن»

توبت کنون چه فایده دارد که نام شد؟

از من به عشق روی تو می‌زاید این سخن

طوطی شکر شکست که شیرین‌کلام شد

ابنای روزگار غلامان به زر خرند

سعدی تو را به طوع و ارادت غلام شد

1010

آن مدعی که دست ندادی به بند کس

این بار در کمند تو افتاد و رام شد

1111

شرح غمت به وصف نخواهد شدن تمام

جهدم به آخر آمد و دفتر تمام شد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

مستانه سرو قامت او در خرام شد

طوق گلوی فاختگان خط جام شد

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4102

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور