غزل شمارهٔ 515

شاعر: سعدی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ویی

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

چه جرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی

جنایت از طرف ماست یا تو بدخویی

تو از نبات گرو برده‌ای به شیرینی

به اتفاق ولیکن نبات خودرویی

هزار جان به ارادت تو را همی‌جویند

تو سنگدل به لطافت دلی نمی‌جویی

ولیک با همه عیب از تو صبر نتوان کرد

بیا و گر همه بد کرده‌ای که نیکویی

تو بد مگوی و گر نیز خاطرت باشد

بگوی از آن لب شیرین که نیک می‌گویی

گلم نباید و سروم به چشم درناید

مرا وصال تو باید که سرو گلبویی

هزار جامه سپر ساختیم و هم بگذشت

خدنگ غمزه خوبان ز دلق نه تویی

به دست جهد نشاید گرفت دامن کام

اگر نخواهدت ای نفس خیره می‌پویی

درست شد که به یک دل دو دوست نتوان داشت

به ترک خویش بگوی ای که طالب اویی

1010

همین که پای نهادی بر آستانه عشق

به دست باش که دست از جهان فروشویی

1111

درازنای شب از چشم دردمندان پرس

تو قدر آب چه دانی که بر لب جویی

1212

ز خاک سعدی بیچاره بوی عشق آید

هزار سال پس از مرگش ار بینبویی

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

کرشمه کردن تو وقت نار و بدخویی

سزد که نو کند اکنون لباس دلجویی

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1887

نماند دشت جنون را رمیده آهویی

که پیش وحشت من ته نکرد زانویی

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6888

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور