غزل شمارهٔ 229

هَله هُش دار که در شهرْ دو سه طَرّارند

که به تدبیرْ کُلَهْ از سَرِ مَه بردارند

عاشقان بر درت از اشک چو باران کارند

خوش به هر قطره دو صد گوهر جان بردارند

نه همین اهل خرد آینه اسرارند

که ز خود بیخبران نیز خبرها دارند