غزل شمارهٔ 257

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ربود

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

وز دست غیر دوست تبرزد تبر بود

دشمن گر آستین گل افشاندت به روی

از تیر چرخ و سنگ فلاخن بتر بود

گر خاک پای دوست خداوند شوق را

در دیدگان کشند جلای بصر بود

شرط وفاست آن که چو شمشیر برکشد

یار عزیز جان عزیزش سپر بود

یا رب هلاک من مکن الا به دست دوست

تا وقت جان سپردنم اندر نظر بود

گر جان دهی و گر سر بیچارگی نهی

در پای دوست هر چه کنی مختصر بود

ما سر نهاده‌ایم تو دانی و تیغ و تاج

تیغی که ماهروی زند تاج سر بود

مشتاق را که سر برود در وفای یار

آن روز روز دولت و روز ظفر بود

ما ترک جان از اول این کار گفته‌ایم

آن را که جان عزیز بود در خطر بود

1010

آن کز بلا بترسد و از قتل غم خورد

او عاقلست و شیوه مجنون دگر بود

1111

با نیم‌پختگان نتوان گفت سوز عشق

خام از عذاب سوختگان بی‌خبر بود

1212

جانا دل شکسته سعدی نگاه دار

دانی که آه سوختگان را اثر بود

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

هرقطره اش ستاره صبح اثر بود

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4237

ای بلهوس که آمده میهمان وعظ

وقتی بیا که زهر بکامت شکر بود

عرفیقطعاتشمارهٔ 18 - مهمان وعظ

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور