بخش 4 - حکایت بایزید بسطامی

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که وقتی سحرگاه عید

ز گرمابه آمد برون بایزید

یکی تشت خاکسترش بی‌خبر

فرو ریختند از سرایی به سر

همی‌گفت شولیده دستار و موی

کف دست شکرانه مالان به روی

که ای نفس من در خور آتشم

به خاکستری روی در هم کشم؟

بزرگان نکردند در خود نگاه

خدابینی از خویشتن بین مخواه

بزرگی به ناموس و گفتار نیست

بلندی به دعوی و پندار نیست

تواضع سر رفعت افرازدت

تکبر به خاک اندر اندازدت

به گردن فتد سرکش تند خوی

بلندیت باید‌، بلندی مجوی

ز مغرور دنیا ره دین مجوی

خدابینی از خویشتن بین مجوی

1010

گرت جاه باید مکن چون خسان

به چشم حقارت نگه در کسان

1111

گمان کی برد مردم هوشمند

که در سرگرانی است قدر بلند؟

1212

از این نامورتر محلی مجوی

که خوانند خلقت پسندیده خوی

1313

نه گر چون تویی بر تو کبر آورد

بزرگش نبینی به چشم خرد؟

1414

تو نیز ار تکبر کنی همچنان

نمایی، که پیشت تکبر کنان

1515

چو استاده‌ای بر مقامی بلند

بر افتاده گر هوشمندی مخند

1616

بسا ایستاده در آمد ز پای

که افتادگانش گرفتند جای

1717

گرفتم که خود هستی از عیب پاک

تعنت مکن بر من عیب‌ناک

1818

یکی حلقهٔ کعبه دارد به دست

یکی در خراباتی افتاده مست

1919

گر آن را بخواند، که نگذاردش؟

ور این را براند، که باز آردش؟

2020

نه مستظهر است آن به اعمال خویش

نه این را در توبه بسته‌ست پیش

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور